Granada is een kleurrijk stadje. Mensen mogen zelf weten welke kleur ze hun huis schilderen. Elk jaar schilderen ze het weer over. Na een lekker ontbijt in de patio met de grote schommel en het schaakspel, besluiten we het stadje met de mountainbike te gaan verkennen. Zonder plan fietsen we kris kras door het centrum heen. We komen terecht op een marktje waar we met de fiets aan de hand doorheen proberen te lopen. Dat is al een avontuur op zich. We zien de verschillende kerken en het centrale plein. Het verkeer is best druk. Voorrangsregels zijn op zich helder. Als er een stopbord staat, moet je stoppen, maar er lijken geen voorrangswegen te zijn. Elke straat opnieuw moet je dus weer goed uitkijken. Voor de lunch gaan we naar Kathy’s waffle house met heerlijke zoete Belgische wafels met chocola. Dat is smullen.

In de middag gaan de meiden een workshop pinata maken doen. In een werkplaats waar geestelijk gehandicapten honderden pinata’s maken voor de verkoop, mogen Luna en Dille er samen met een begeleider ook eentje maken. Dat is best leuk werk met alle kleuren crêpe papier. Luna wil wat creatiever zijn en niet de geijkte patroontjes doen. De jongen die haar begeleidt, raakt daardoor een beetje in de war, maar dat komt gelukkig goed. Wel controleert hij nauwkeurig of Luna niet een wit plekje overlaat. Dille haar begeleider helpt goed met het lijmen. Het is goedkope lijm, gemaakt van meel. Kleine pinata’s worden verkocht voor circa 2 euro. Grotere pinata’s kunnen wel tot 5 euro kosten. Pas als ze klaar zijn, worden ze van de bovenkant gevuld met snoepjes. In Midden-Amerika is het gebruikelijk dat kinderen tot hun tiende verjaardag een pinata krijgen om vervolgens met een blinddoek om stuk te slaan. De mensen waren verbaasd te horen dat wij deze traditie niet hadden in Nederland. We laten de pinata’s achter en zeggen iedereen gedag. We hebben nog een heerlijke full body massage op het programma staan bij PURE. Minder qua entourage dan in Azië, maar toch erg lekker.

De volgende dag is 19 juli, een nationale feestdag, de 38e verjaardag van de revolutie. In de hoofdstad Managua zijn de festiviteiten. Vanuit het hele land gaan er overvolle en luid toeterende bussen naar toe. Echt overvol, want de mensen zitten op het dak. De president zal gaan speechen en er zou hoog bezoek vanuit Cuba en Venezuela zijn. Musea maar ook de vulkaan Masaya (echt waar!) zijn gesloten vandaag. We besluiten te gaan sightseen naar de Pueblo’s Blancos (de witte dorpjes). Deze dorpjes heten zo omdat de huizen vroeger gemaakt waren van wit puimsteen van de vulkaan. Inmiddels zijn de huizen gewoon geverfd en zijn we geen een wit huis tegen gekomen. We bezoeken het wel erg toeristische mirador (uitzichtpunt) van Catarina met een mooi uitzicht over Laguna Apoyo. Veel verkopers en veel muziek hier. We gaan snel weer weg. De verschillende dorpjes kennen allemaal hun eigen specialiteit. Het ene dorpje is gespecialiseerd in houten meubels maken, het andere in planten en een ander weer in weven. Best bijzonder. We kopen nog geen souvenirs, dat gaan we later doen in de grootste markt van het land in Masaya. ’S Avonds eten we een heerlijke pizza en pasta in Mona Lisa. De obers zijn bijzonder vriendelijk en eentje helpt ons zelf met Yahtzee. Hij heeft voor Dille een grote straat gegooid. De volgende dag bezoeken we eerst nog het klooster met daarin 5 musea. Het meest indrukwekkend is die met voorwerpen uit de pre-columbian tijd (voor en na Christus). Mooie ceramiek en stenen beelden. We checken uit dit bijzondere hotel in Granada en hebben een kort reisdagje van 22 kilometer naar ons volgende hotel bij Laguna Apoyo. We zitten hier in San Simian, een ecolodge met maar 5 cabanas in de “jungleâ€. Echt weer in de natuur dus. Dat merken we meteen tijdens de lunch daar. Ik dacht honden te horen, maar het waren brulapen heel dichtbij. Luna en ik gingen op zoek en konden te apen tot circa 30 meter naderen. Echt heel imposant.

Laguna Apoyo is een kratermeer. Het is 200 meter diep. Het water is zeer helder en lekker warm (25 graden). Dit komt omdat het van onder gevoed worden door zogenaamde fumaroles vanuit de slapende vulkaan. Helaas geen zandstrand maar met (pijnlijke) vulkaanrotsen, dus voorzichtig het water in. De eigenaar van onze lodge heeft 50 meter vanaf het strand een vlonder vastgelegd. Het is heerlijk om verfrissend om daar naar toe te zwemmen en daar vanaf te duiken. Al snel gaat het regenen en onweren dus het water uit. Onze kleine cabana heeft een buiten badkamer en douche. En dus staan we in de regenbui heerlijk warm af te douchen. En dat tussen gele duizendpoten en andere kleine insecten. ’S Avonds lukt het Andre om een 8 cm grote sprinkhaan die vlak bij de hoogslaper zat van de meiden uit de cabana te werken. Dat slaapt toch iets rustiger. De volgende ochtend beginnen we weer met heerlijk zwemmen en ook kayakken. De Lodge heeft kayaks en tubes beschikbaar. We kayakken een stuk het meer op en blijven daar lekker dobberen midden in het kratermeer. Echt super relaxed.

Na de lunch vertrekken we naar Masaya om daar naar een grote souvenir markt te gaan. We hebben twee uur de tijd om inkopen te doen voor familie en vrienden. En we scoren een super mooi tweepersoons fijn geweven hangmat in diverse kleuren blauw en turquoise. Erg blij mee. Om vier uur vertrekken we weer want we willen op tijd bij de ingang staan voor Volcan Masaya. Dit is weer een van de zes actieve vulkanen in Nicaragua. En deze is zo actief dat je vaak magma kunt zien vanaf de kraterrand. Het is een bijzonder toeristisch gebeuren, want je kunt -serieus- met je auto naar de kraterrand toe rijden. We gaan de night tour doen omdat je dan de magma beter zou kunnen zien. Er staat vaak een hele file voor de ingang, maar wij zijn op tijd vertrokken want ze zijn de eersten. Na ruim 1,5 uur wachten, mogen we als eerste het park in. We “racen†naar boven, want het gaat in groepen van 70 personen en die groepen mogen 15 minuten boven zijn. Dus hoe eerder we boven zijn, hoe meer tijd we hebben. Zenuwachtig komen we aan. Zal de magma zichtbaar zijn of niet? Je kunt ook pech hebben door regen of door alle gassen uit de vulkaan. Maar we hebben geluk.in de diepte zien we het magma. Het is zo mooi en bijzonder om te zien. We blijven zo lang mogelijk staan en genieten totdat de parkwachters steeds bozer op hun fluitje blazen dat we weer weg moeten.

De volgende dag moeten we deze idyllische plek alweer verlaten, maar niet na weer een heerlijke duik vanaf de vlonder in het meer. Onze volgende bestemming is Isla Ometepe. Een groot eiland dat uit twee vulkanen bestaat gelegen in een binnenlands meer (Lago Nicaragua). De twee conische vulkanen, de een actief, de ander slapend, zijn imposant te zien van veraf. Ontdekkingsreizigers in de middeleeuwen waren ook onder de indruk van het aanzicht. We rijden naar San Jorge om de Ferry te nemen. Deze hadden we gereserveerd voor 14:30. Helaas is dit natuurlijk Nicaragua. Ons plekje is al aan een ander gegeven. Er blijkt een feestweek op het eiland te zijn ter ere van de beschermheilige Santa Ana. Vandaar de drukte. We stappen over naar een andere maatschappij Che Guevara. Deze heeft een Ferry voor 14 auto’s. Om 16:00 uur kunnen we mee. Andre moet de auto strak tegen de zijkant aan parkeren. De overtocht is ongeveer een uur. We komen aan in Moyogalpa, het grootste dorp met 10.000 inwoners. Onze lokale mobiel met de waze app is leeg. Ik gebruik de kaart en stuur Andre via de noordkant. Een foute keuze achteraf, want dit was de dirt road van 20 km naar ons hotel, andersom was asfalt geweest. Afijn, net voor het donker komen we aan in Villa Paraiso. Een mooi groot hotel aan het strand met ruime cabanas. We hebben de familie cabana met twee slaapkamers. En gelukkig weer airco, dat is toch wel fijn in deze hitte. Rondom ons hotel wemelt het van de mooie blauwe vogels, de white throated magpie jay (ekstergaai). De brulapen brullen weer. We zitten weer midden in de natuur. Genoeg te doen hier!