Nicaragua is echt het land van schommelstoelen en paarden. Volgens een lokale gids, koop je voor 100 dollar een paard. Deze eet alleen gras en water, dus lekker goedkoop. Een prima vervoermiddel. Als je meer geld hebt, koop je een motorfiets. En de nog rijkeren kunnen zich een auto veroorloven. Op Isla Ometepe zien we ook weer veel mannen, vrouwen en kinderen te paard langs de rand van de weg. Het is 23 juli en er is een feestweek ter ere van de beschermheilige Santa Ana. In de middag is er een paardenoptocht (hipico) in het grootste dorp Moyogalpa.

In de ochtend hebben we zelf al met zijn vieren langs het strand paard gereden. Dat was echt mooi. Harder dan draf wilden deze paarden niet. Maar nu staan we dus samen met de lokale bevolking te wachten in de brandende zon totdat de optocht langs komt. Officieel zou het 14 uur starten, maar dit is natuurlijk Nicaragua. Rond 16 uur horen we optocht er aan komen met kleine disco auto’s voorop en een Tona (lokaal biermerk) praalwagen met dansende schaars geklede vrouwen. Verschillende groepen van mooi aangeklede ruiters komen langs. Ze zijn met dressuur bezig en de paarden dansen echt langs. Heel knap. De zweetdruppels komen zowel van de ruiter als van het paard af. Na diverse professionele groepen, volgt de lokale bevolking met vaak een tona in de hand, die ze soms ook over het paard gieten. Dille, die thuis paard rijdt, is helemaal verontwaardigd over deze dierenmishandeling.

Isla Ometepe is een eiland in het meer van Nicaragua en bestaat uit twee vulkanen. Precies zoals een kind een vulkaan zou tekenen. Wij zitten op het deel met de vulkaan Concepcion van 1610 meter hoog. Luna en ik staan de volgende ochtend vroeg op. We gaan om 6:30 met een gids een wandeling maken door de jungle. Het is al warm en vochtig. Meteen in het begin horen en zien we al een groep papegaaien. Daarna horen we veel geritsel hoog boven ons. Het is een groep van de white spider monkeys aapjes. Ze slingeren snel door de bomen heen. Opeens horen we weer het kenmerkend blaffende gebrul. De brulapen. Ze gaan flink te keer, want er zit een andere groep in de buurt. Ze brullen om hun territorium af te bakenen. De jungle is dicht begroeid. We voelen de hete zon niet, maar het is erg klam. Douglas, onze gids wijst ons aan dat we sommige bladeren niet mogen aanraken, omdat deze huidirritatie veroorzaken. Opeens is er een open plek. Een 150 jaar oude ceiba boom is hier twee weken geleden gesneuveld door een storm. Waarschijnlijk van binnen aangevreten door termieten. Wat een licht geeft dat opeens. Onze gids vertelt verder nog over 3 meter grote slangen die hier leven en soms zijn kat aanvallen. En onderweg wijst hij ons nog een onder de steen weg gevluchte tarantula aan. We vinden het dus wel fijn dat we samen met een gids zijn.

De volgende dag gaan we met onze auto sightseen bij de andere vulkaan Maderas. Dit deel van het eiland is minder ontwikkeld en de wegen zijn erg slecht. Een leuke uitdaging voor onze 4×4 dus! Onze eerste toevallige stop is bij Merida. Hier blijkt een klein tweetalig schooltje te zijn opgericht. We krijgen een rondleiding langs de groepen 1-6 en de eigenaar vertelt trots over het project om samen met de bevolking het plastic afval op te ruimen. Voor elke 1,5 liter fles vol met plastic afval krijgt men 50 dollarcent. Van alle flessen bij elkaar maken ze bouwwerken en kunstobjecten. De kindjes zijn schattig om te zien. Het zijn kleine klassen en ze krijgen dus ook Engelse les. De klassen zien er vrolijk uit met leuke zelfgemaakte posters, knutselwerkjes en een grappige verjaardagskalender met kleurrijke cupcakes. We hebben een grote pot met 100 stiften mee. Dit is een prima plek om deze te doneren. Na afloop drinken we er een heerlijke verse passievrucht sap en gaan weer verder.

De weg wordt af en toe behoorlijk slecht. Het is een weg rondom dit deel van het eiland, dus we hopen dat het niet al te erg wordt en we de hele weg weer terug moeten. Op dit deel komen minder toeristen. Des te meer zien we koeien op de weg, die stoïcijns blijven doorlopen en ons er amper doorlaten. Ook ossenwagens zie je hier meer. Het is de plek waar Luna en Dille wat playmobil zakjes uitdelen en met de kinderen in elkaar zetten en wat kleurboekjes en kleurpotloden. De mensen en kinderen zijn heel open en uitnodigend.

In de middag hebben we op het toeristischer deel van het eiland een zipline tour geboekt. Volgens tripadvisor de leukste van Midden-Amerika. Eerst nemen we nog twee Argentijnse lifters mee in de achterbak. Deze zijn bezig met een wereldreis. De start van de zipline tour is ergens in de middel of nowhere bij een houten overkapping. Twee mannen zitten onderuitgezakt. Als we aan komen rijden, springen ze overeind. Het is laagseizoen en we zijn pas de tweede klant vandaag. 11 ziplines van 2 km lang, een mini Tarzan swing en twee keer abseilen staat er op het programma. Maar what goes down must go up. Dus eerst lopen we een half uur omhoog. Samen met drie honden. De ziplines zijn erg lang en hoog boven in de jungle. Heerlijk! De derde zipline vraagt de gids of Luna als superman wil. Dan ga je op je buik met je armen los en je benen leg je op degene achter je. Niet erg comfortabel maar wel gaaf. Dille en Andre doen het ook. Bij elke stop waar ze kunnen komen, staan de drie honden ons trouw op te wachten. Ze kennen het parcours als geen ander. Halverwege vraagt de gids of we het erg vinden als er twee anderen bijkomen. Geen probleem zeggen we. Dat blijkt een lokaal gezin van 9 personen te zijn, waar we een half uur eerst op moeten wachten. Dat maakt onze zipline tour meteen een stuk langer. Bij elke zipline wachten we op elkaar. Het zijn twee broers met hun gezin. Een vader heeft hoogtevrees en doet alle ziplines met de gids en met zijn ogen dicht. Erg grappig. We staan dus steeds met zijn 16en op een platform. Andre merkt op dat de veiligheidslijnen van het platform niet aan de bomen vastzitten maar aan het platform zelf. We hopen dus maar dat ze het houden. De een na laatste zipline is niet zo heel steil. Deze mag je op zijn kop doen. Dit doen we alle vier. Best eng en rare gewaarwording om ondersteboven door de jungle heen te tokkelen en (hardhandig) opgevangen te worden door de gids. De laatste zipline is prachtig. De zon gaat inmiddels onder en we hebben een prachtig uitzicht over de jungle en het meer. Bijzonder mooi.

Het nagenieten van onze mooie zipline tour duurt niet zo heel lang. Kort na het avondeten wordt Luna beroerd en braakt ze alles eruit. Ook onze darmen voelen onrustig. Alleen Dille heeft nergens last van, die heeft alleen maar blanke spaghetti gegeten. Het wordt een onrustige nacht. De volgende dag moeten we weer verhuizen naar ons volgende hotel en dus terug met de ferry. Niet fijn als je koortsig, beroerd en misselijk bent. In mijn hoofd is er nu even geen ruimte om nieuwe plannen voor leuke uitstapjes te maken. Eerst moet Luna beter worden. Op zulke momenten bekruipt ons soms het gevoel waarom we deze verre reizen maken. De zorg dat de kinderen ziek worden is toch latent aanwezig. We besluiten wel door te gaan, ondanks de wiebelige overtocht, omdat we het ook fijner vinden om weer op het vaste land te zijn met betere (medische) voorzieningen. De overtocht van ruim een uur is geen pretje. Daarna nog een autorit van ruim 2 uur voordat we in ons nieuwe hotel aan het strand in Popoyo zijn. Nica Vida is echt prachtig gelegen! Popoyo is een surfdorp. De golven zijn hier perfect. Het hotel is netjes onderhouden met een mooi zwembad, restaurant en veel hangmatten en ligstoelen op een (eigen) zandstrand. De kamer is netjes, maar wel wat krap. Luna en Andre hebben daar nu geen oog voor. Die duiken meteen hun bed in. Ik informeer al vast bij de eigenaar waar een goede arts is voor het geval dat. Dat blijkt op 20 minuten rijden te zijn. We eten allemaal wat simpele rijst met groente op de kamer en duiken vroeg ons bed in. De volgende ochtend zijn de “patiënten†ietsje opgeknapt. We besluiten het nog even aan te kijken tot 12:00 uur. Gelukkig is het braken eindelijk gestopt bij Luna en houdt ze weer wat binnen. Dille en ik zijn in het dorp bodyboards gaan huren en gaan samen de zee in. Heerlijk warm en heerlijke golven. Luna en Andre zijn ’s avonds wel weer flink opgeknapt en samen genieten we van de mooiste zonsondergang die ik in lange tijd gezien heb.

De volgende dag staat in het teken van zee zee zee. Luna krijgt surfles van Taylor de surf dude die nu even tijdelijk het hotel runt, omdat de manager met vakantie is. Al na een paar keer staat Luna al weer op het board. Elke keer steekt Taylor zijn armen enthousiast in de lucht als het lukt. Hij gaat wat dieper en laat Luna op hogere golven beginnen. Dat is kicken, maar wel lastig. Luna krijgt flink wat slokken zeewater binnen, maar is erg blij dat ze weer fit is en dat het surfen zo goed ging. Terwijl Luna even aan het uitrusten is en de foto’s aan het bekijken is, gaat Dille op de rug bij Andre bodyboarden en ik op mijn eigen board. De golven zijn echt perfect. Als je de goede golf uitkiest, wordt je met hoge snelheid zo’n 150 meter meegenomen naar het stand. Als het echt goed gaat, eindig je echt op het droge. We kunnen er geen genoeg van krijgen en genieten enorm.