’S Ochtends vroeg trek ik de gordijnen open van onze bungalow “the Touch Green†in Phuket, Naiyang Beach. De lucht is strakblauw. Ik kijk nog eens goed. Echt strakblauw. We zijn nu al ruim 2,5 week in Thailand, maar niet eerder hebben we zo’n strakblauwe lucht gezien. Welkom strand. Dat belooft wat voor het laatste deel van onze vakantie bij de stranden van Phuket en Koh Tao. Eindelijk kunnen we onze Nivea zonnebrand factor 50 weer gebruiken. The Touch Green is een mooi hotel gelegen in het groen, wat verder van het strand af. We hebben een ruime bungalow met twee slaapkamers, twee badkamers, twee buitendouches en een eigen zwembadje. Handig gelegen vlakbij het vliegveld, waar we gisteren na een lange reisdag vanuit Mae Ai in het donker aankwamen. Met Grab a Taxi waren we snel in ons hotel. In de ontbijtzaal staat een twinkelend muziekje op de repeat. Na 7 keer worden we iets nerveus en haalt Andre ‘m van de repeat af. We verhuizen deze dag meteen door naar Naiyang Park resort. Een prachtig resort gelegen in Sirinat nationaal park en pal aan het strand. We hebben ook hier een mooie en schone bungalow met twee zachte queensize bedden. Een groot en helblauw zwembad met bedjes ernaast. Een gezellig restaurant met pool tafel. Leuk plekje!

Op naar het strand dan maar. We zien kite vliegers bezig en dat lijkt Luna wel wat. Bij een kite school boeken we een beginnersles van twee uur. Ergens anders regel ik twee bodyboards met dolfijnen erop, zodat Dille en ik ondertussen in de golven kunnen spelen. Bodyboarden is echt wachten op die ene goede golf. Maar als je dan meegenomen wordt naar het strand… heerlijk. Ondertussen heeft Luna haar kite uitrusting zelf opgebouwd en oefent ze veel met de kite en de wind. Ze mag nog niet de zee op. Ook houdt de instructeur haar aan haar gordel vast voor als ze door de wind opgetild wordt. Het worden twee heerlijke ontspannende dagen van zwemmen, boarden, lekker eten en poolen in het restaurant.

De volgende stop is Koh Tao, een klein eilandje van 10 vierkante kilometer in de Golf van Thailand. In de Lonely Planet aangeprezen als “The Diving Capitalâ€. Vanuit Nederland hebben we al een reservering gemaakt bij Impian Divers, een Nederlandse duikschool. De bedoeling is dat de meiden hun (junior) Open Water gaan halen. We vliegen naar het bekende Koh Samui en pakken daar een Ferry van Seatran naar Koh Tao. In de schemering komen we aan. De pier van Mae Haad staat vol schreeuwende mannetjes met bordjes van hotels of taxi nummers. Al snel leren we dat de standaard begroeting op dit eiland niet “hello sir†of “goodmorning madam†is maar “Taxi hello†of als je eruit ziet dat je met een boot wilt “Boat helloâ€. En als je langs een massagesalon loopt of hinkt of pijnlijke schouders lijkt te hebben, klinkt vaak “massage helloâ€. Maar verder is het een super chill groen jungle eiland met maar enkele wegen, veel brommertjes, pick-ups als taxi, gezellige restaurants met schommels en zitzakken, opvallend veel Tatoo shops, maar vooral ontzettend veel duikscholen. Ze ploppen overal op als paddestoelen. In de Lonely Planet lees ik dat op Koh Tao de meeste duikcertificaten van de hele wereld worden uitgegeven! Werkelijk overal zie je duikscholen. Brommertjes met zijspan vervoeren de duikflessen. Welkom op Het Duikeiland. We slapen in Coral View apartment. Zo’n 5 minuten lopen van de pier door een smal straatje met veel winkeltjes, restaurants, touroperators en natuurlijk duikscholen. Het ligt pal aan het strand. Het is een smal appartement met een zacht twee persoonsbed en twee extra en helaas harde bedden en een kleine badkamer. Onze slechtste prijs-kwaliteits verhouding tot nu toe in Thailand. Maar een prachtig uitzicht op de baai vooral als je naar links kijkt. We eten heerlijk in Café del Sol en zoeken al even de duikschool op waar de meiden zich zaterdag ochtend 8:30 moeten melden.

De volgende drie dagen kennen een ijzeren ritme. 7:15 de wekker. Ontbijten voor onze kamer op het strand met muesli en yoghurt en brood met Nutella. 8:30 melden bij de duikschool. De meiden beginnen elke dag met theorieles tot 11:00 uur. Andre en ik zitten relaxed in de koffietent met de toepasselijke naam Cappucini wat te lezen en te drinken. Dan hebben we een uurtje de tijd om te lunchen, vaak een panini. Om 12:00 uur weer melden bij de duikschool, want dan gaan we de zee op. De uitrusting (wetsuit, vinnen, trimvest en ademapparaat) is dan al uitgezocht en zit in een grote tas met een nummer erop dat je moet onthouden. Dan lopen we gezamenlijk naar de pier en komt het extra onderdeel “obstacle run boat climbingâ€. Afhankelijk van als hoeveelste de boot van Impian Divers is aangelegd, moeten we met de tassen dwars over 2 tot 4 boten heen klimmen. Zoals Andre vrolijk opmerkte. Op zijn werk zijn zulke klauterpartijen al 20 jaar verboden vanuit veiligheidsoogpunt. Maar hier is nog nooit iemand tussen de boten ingevallen, verzekeren de instructeurs ons. In de boot blijven alle duikspullen beneden en zitten alle duikers boven op het dek. We varen naar de duiklocatie Japanese Garden die geschikt is voor beginners. Wout is de instructeur van onze meiden. Wij gaan met Maurice mee een fundive doen. Zwemmen van Red Rock (een pinnacle met diepte tot circa 18-20 meter) naar Japanese Garden. Het is weer even wennen. Het zicht valt wat tegen. Maximaal 10 meter, maar het middenstuk van de duik is erg mooi. Veel harde koralen, veel (kleine) vissen die erg brutaal gewoon vlak voor je masker langs zwemmen, de blue spotted rog en ook een grote (en soms gevaarlijke) triggerfish. Na 45 minuten komen we bij de boot aan en springen onze meiden net het water in. Wij rusten wat uit voor onze volgende duik bij Twin Peaks. De meiden doen deze eerste dag de eerste “skills†in open water op een diepte van 2-3 meter. Onze tweede duik is wat ondieper rond de 14 meter, met een kleine slim through en weer vele mooie kleine vissen en koralen. Ook nog een zeeslang. Moe en zout komen we rond 17:30 weer terug bij de pier. Duik loggen in de duikschool en stempel erin. De meiden komen verontwaardigd met een dik boek aanzetten. Ze hebben huiswerk. Drie hoofdstukken lezen en opgaven maken. En dat terwijl ze vakantie hebben. Dat is niet de bedoeling. Na wat gemor, zijn ze tot 20:00 uur bezig met het huiswerk en kunnen we daarna gaan eten. Naast ons appartement bij de Monkey Bar. En daarna slapen.

Dag 2 lijkt erg veel op dag 1. Behalve dat we de fun dives met een ander duikstel erbij doen, waarbij de jongen zijn loodgordel vergeet om te doen terwijl de boot ons er al bij Red Rock uit heeft gegooid. Ehhh. Buddy check vergeten? Ik leen hem 2 kilo van mij. Daarna kan de instructeur de pinncale niet meer vinden en doen we een alternatieve route. Maar voor de rest hetzelfde schema. Met weer nieuw huiswerk voor de meiden. Ik besef dat we nog niet veel meer van dit eiland gezien hebben dan de straat tussen ons appartement en de duikschool. Deze keer eten we bij Lollipop. Een hippe tent op het strand met vier plateaus gebouwd in een boom op het strand, waar je heerlijk kunt wegzakken in vier grote gele zitzakken. Op het strand zijn vier JBL boxen van een halve meter hoog neergezet en de muziek is relaxed. Heerlijk. We hebben spelletjes mee, geen telefoons. Maar de kaarten waaien weg door de heerlijke verfrissende zeebries. Zelfs de menukaart waait weg. Heerlijk hier. Opeens valt rond 21:30 de muziek uit en het licht. Een stroomstoring op het eiland. Die wel even blijkt te duren. Zonder zaklamp van onze telefoon vinden we toch de weg goed terug.

Dag 3 is de laatste dag. In de ochtend krijgen de meiden nog extra uitleg over de duiktabellen en decompressietijden. Best lastige sommen. Daarna hun theorie examen. 66 vragen. Trots komen ze om 11:00 uur naar buiten. Luna had er 66 goed en Dille 63. Wauw! Nu nog het praktijk examen. Twee duiken tot max 10-12 meter waarbij je de (moeilijke) skills zoals masker afzetten, stukje zwemmen en masker weer opzetten op minimaal 6 meter diepte moet doen. Best spannend voor Dille. We zijn weer bij Japanese Garden en gaan deze keer mee met de duiken van de meiden. Ik zie ze onder water op 7,5 meter diepte de oefeningen doen en ben super trots op ze. Na alle verplichte oefeningen, kunnen we nog rustig duiken met zijn vieren. Prachtig! Dille heeft een lichtere 7,5 L fles, dus haar lucht is als eerste op en dan gaan we met zijn allen naar boven. In de duikschool het verlossende woord van Wout. Ze zijn geslaagd. Hoera! Ze hebben nu een prachtig logboek met al vier duiken erin en het duikpasje wordt naar ons thuisadres opgestuurd.

Nu zijn we even klaar met duiken. Andre en ik hebben er door deze zes duiken op Koh Tao inmiddels al 72 en 69 in onze log boeken staan. De onderwaterwereld blijft toch bijzonder mooi. Het is nog steeds prachtig zonnig weer en dat lijkt nog een dag zo te blijven, dus boeken we de volgende dag een privé snorkeltoer met een longtail boot om ook de andere kant van het eiland te zien. Pun heet onze ervaren kapitein , die ons zeer rustig naar de locaties vaart. Veiligheid staat bij hem voorop. Dat zien we graag. Alle duikstekken (Mango Bay, Lighthouse en Hun Wong) zijn prachtig. Met witte strandjes, grote kiezels en boulders en een groene jungle die doorloopt tot aan het strand. Echt goed zicht aan deze kant van het eiland. Turquoise water en heel veel vissen. Vooral mooie bannerfish en butterfly fish. Luna ziet zelfs nog een kleine rif haai. Voor de laatste twee nachten verhuizen we nog naar Dusit Buncha resort met iets meer luxe. Een bungalow met eigen terras met seaview. Prachtige infinity pool met uitzicht op de zee en een restaurant aan het water. Enige nadeel is de steile klim naar onze bungalow omhoog. Plus de onverwachte gast in onze hotelkamer… een schorpioen. Een kleintje. Maar als je op Thaise schorpioen googlet, zijn de kleintjes het meest vervelend (en giftig). Andre wil ‘m zelf weghalen, maar ik stel voor de receptie te bellen. Wel heeft Andre er alvast een glas over heen gezet. De man van het hotel haalt ‘m weg en vraagt ons doodleuk. “Is this the only one?â€

De laatste dag op het eiland huren we nadat de tropische regenbui gepasseerd is een brommertje. Nou ja brommertje. Het zijn eigenlijk 125 cc motoren. Als ik erop stap, zie ik dat de maximale snelheid 160 km/uur is. Oeps. Natuurlijk rijden we heel langzaam en voorzichtig en met helm op. Koh Tao is een heuvelachtig jungle eiland met steile wegen. Gelukkig doen de remmen van onze brommer eh motor het goed. Eerste stop is bij het Hammock café met prachtig gekleurde handgemaakte hangmatten. We willen er graag nog eentje hebben voor onder onze pergola. We rijden daarna door naar Sain Daeng Beach met uitzicht op Shark Island. Een super steil betonplaten weg naar beneden met prachtig uitzicht op zee. Een heerlijke plek om te lunchen, een grote leguaan te spotten en nog even te snorkelen. Als ik er induik, zie ik meteen 50 cm onder mij een zwarte octopus griezelig heen en weer bewegen. Dat is mij even iets te dichtbij. Snel verder zwemmen. Onze volgende stop is een massage salon voor een voet en rug/nek massage. Het is weer heerlijk ontspannend. In Thailand zijn echt zoveel massage salons. Voor slechts 7,50-10,00 euro krijg je een heerlijke massage van een uur. Het valt mij op dat veel Aaziaten tijdens de voetmassages druk bezig zijn met hun mobiele telefoon. Voor ons is het zo bijzonder en ontspannend dat wij vaak met ogen dicht aan het genieten zijn. Een heerlijke ijsje op Sairee beach gaat er ook goed in. Het gaat al schemeren dus we gaan terug naar ons hotel. Na het avondeten is er wat rumoer bij de lobby. Er blijkt een groene slang van 1 meter lang op het pad te liggen. Ook deze wordt door dapper hotel personeel weggejaagd onder het mom van “no poison snake on Koh Taoâ€.

De volgende ochtend trekken we de gordijnen een beetje gespannen open. Hoe zal de zee zijn. Gelukkig kalm. Bij te grote golven vaart de Ferry namelijk niet en bestond de kans dat we onze vlucht zouden missen. Deze keer zitten we op de Catamaran Ferry die ons snel maar wel volledig verwaaid en half doof van de klapperende wind in onze oren naar Koh Samui brengt. Via het schattige vliegveld (soort Batavia stad) terug naar Bangkok voor een laatste nachtje Thailand. We hebben nu hotel Sukosol geboekt. Erg sjiek, maar met 70% korting via agoda. Grote plus is dat het hotel direct aan de Skytrain van het vliegveld ligt en ook dichtbij het centrum (halte Phaya Thai). We zijn er dus zo en kijken onze ogen uit. Wat een luxe en service. We willen graag nog een beetje Thailand proeven. Dille gaat met Andre nieuwe gel nagels laten maken in een shopping mall en ik ga met Luna alvast naar Wat Suthat. Het schemert al. We rijden met een tuktuk. Zoals Luna zegt “pas in een tuktuk ervaar je de stad echt met zijn geluiden, hitte en geurâ€. De tempel is prachtig verlicht en het avondgebed van 19:00 uur is begonnen. Met zijn viertjes gaan we daarna verder gepropt in 1 tuktuk naar Khao San, de bekende backpackers straat van Bangkok. Wel enorm veranderd sinds 15 jaar geleden. Super toeristisch en druk met aaneengeschakeld restaurants, mooie gekleurde lampionnen en veel marktkraampjes. We eten in een straat verder op bij Mango, een veganistisch en vegetarisch restaurant. Het eten is echt heerlijk en de vitaminen spatten uit de verse smoothie. Een laatste tuktuk rit terug naar ons hotel en dan zit onze vakantie in Thailand er toch echt bijna op. Veelzijdig Thailand. Strand, jungle, bergen, ruïnes, steden en cultuur. Zo veel kleuren groen. De mensen zo vriendelijk. Het geloof zo aanwezig in de vele tempels en huisaltaren. We hebben weer genoten!