Blog Image

Blogaroundtheworld

Bellen met een zeekomkommer

Reisverslag Brazilie Posted on Sun, August 09, 2015 13:57:22

De laatste ochtend bij Ranch Meia Lua genieten we nog een keer van de mooie omgeving. De toucans die rondvliegen. De schapen en paarden. Het meertje met kaaimannen. We omhelzen Mirjam en stappen in onze auto. Het voordeel van een eigen auto is dat je allerlei detours kunt nemen. Op weg naar Campo Grande rijden we dus binnendoor langs Camisao. Een klein bergachtig dorpje op de rand van de Pantanal omringd door mooie tafelbergen. We rijden over smalle zandwegen steil omhoog in S-bochten. Prachtig. In Campo Grande gaan we nog een keer “dineren” bij de Mac. Het personeel herkent ons van 10 dagen geleden. De volgende morgen leveren we de auto in en vliegen we naar Sao Paolo. Ik zit naast een Braziliaanse moeder met zoon. De moeder is architect en werkt aan de universiteit. Ze heeft een half jaar in Freiburg gewerkt. De zoon vraagt zich af waarom wij naar Brazilie komen. Het is hier immers zo smerig. Met de moeder een leuk gesprek over de Olympische Spelen en hoe de Brazilianen hier tegen aan kijken. In Sao Paolo nemen we een private transfer. Met 4 personen voordeliger dan een gedeelde transfer. Rodrigo rijdt ons in 4 uur naar Paraty. Dit is een lieflijk stadje met een autovrij centrum, kleurige huisjes en grote cobblestones. We slapen in Pousada Morro do Forte. Hoog boven het centrum naast het fort. Klein maar gezellig en sfeervol. En met een eigen balkon met hangmat. Een pluspunt. Ook hier zijn weer veel excursies te doen. We besluiten de volgende dag op eigen gelegenheid naar Cachoeira de Toboga te gaan. We nemen een lokale bus (3,50 euro voor ons vieren) en stappen na 20 minuten uit. Deze waterval staat er bekend om dat je naar beneden kunt glijden langs afgesleten gladde rotsen. Stoere lokale jongens en jongetjes doen dat staand. Wij doen dat zittend op onze billen. Het water is lekker verfrissend.

Op deze plek loopt ook de historische Caminho do Ouro (Gold trail), die van Paraty naar Ouro Preto loopt. Het leuke is dat wij in Ouro Preto een deel van deze wandeling hebben gelopen. Deze weg is 1200 km lang en gedeeltelijk geplaveid met stenen. Ten tijde van de Gold Rush in Ouro Preto in de 17e eeuw was Paraty de belangrijke haven om het goud te verschepen. Later is de weg in verval geraakt door aanvallen van piraten en omdat er een betere route naar Rio kwam. Op de terugreis hebben we een hele vriendelijke buschauffeur. Onderweg koopt hij grote manderijnen (tangerine) bij een stalletje en deelt ze ook aan ons uit. Waarschijnlijk doet hij dit vaker, want hij kon prima de bus besturen en een manderijn pellen en eten. We lunchen lekker in een (Franse) creperie. Na vier dagen verplicht Braziliaanse kost (bonen rijst) gegeten te hebben in de Pantanal vinden de meiden het heerlijk om weer iets met een p te eten. In Brazilie hebben we ook sorvieterias (ijssalons). Het grappige is dat je hier afrekent per gram. En behalve ijs, kun je ook allerlei (Jamin) snoepjes in je bakje gooien. Onze vakantie is trouwens halverwege zo’n 15% goedkoper geworden. De Braziliaanse real is behoorlijk ingestort. Vinden wij niet erg. ‘s Avonds eten wij (heel toepasselijk) bij La Luna op het strand en ook nog eens met volle maan.

Op zondag hebben we Rodrigo weer gevraagd om met ons te sightseen. We gaan naar Trinidade waar vier prachtige stranden zijn. Het kost wat moeite maar Rodrigo regelt een surfboard en een surfleraar. Een jonge jongen Agosto genaamd. Wij vinden dat hij op Eman uit Spangas lijkt, dus we noemen hem Eman. Bij Praia Cachadaco zijn goede golven. Luna begint. Na een paar pogingen staat ze alweer op het board. De Argentijnse vriendin van Eman (Bianca genaamd) vindt het erg knap. Ze heeft zelf twee maanden geoefend hier. Luna krijgt de smaak flink te pakken. Daarna gaat Dille. Helaas wordt ze gepakt en meegesleurd door een grote golf. Eenmaal per 15 minuten is er een hele grote golf daar. Deze moet je ontwijken. Dille had dus pech. Eman redt haar heel snel maar voor Dille is de lol eraf. We genieten nog even van het mooie strand. Er zijn veel Brazilianen. Voor de Braziliaanse kinderen hun laatste vakantiedag. Om 3 uur gaan we terug want om 4 uur hebben we een massage geboekt bij Shambala, een Oosterse oase in Paraty. Omdat we massages zo lekker vinden of vanwege nostalgie naar Bali. De plek is heerlijk. De meiden en ik beginnen met een ontspannen bad. Daarna krijgen we alledrie een heerlijke lichaamsmassage. Heerlijk ontspannen!

De volgende dag is weer een reisdag naar Ilha Grande. Luna en ik gaan in de ochtend nog mountainbiken rondom Paraty. We bezoeken een Indiase begraafplaats (soort hunebed), hebben een kleine klim omhoog en rijden over de cobblestones. We hebben een easy transfer geboekt. Samen met andere toeristen zitten we in een busje. De chauffeur racet als een gek. Niet fijn. Weer een voordeel als je gewoon zelf met een huurauto rijdt. Met een langzame boot en heel veel toeristen varen we over naar Ilha Grande. De eerste keer dat we omringd zijn door zoveel niet-Brazilianen. Ilha Grande is een prachtig autovrij tropisch eiland. We slapen in Villa Abrao. Een lief klein gezellig dorpje. In Pousada Recreio do Praia, pal op het strand. De meiden kunnen hier makkelijk samen op stap. Ze nemen wat geld mee en gaan lekker rondwinkelen in alle souvenir winkeltjes. Voor het hotel hangt een slackline tussen twee palmbomen. Kan Luna nog haar balans oefenen. Bij Elite dive center regelen we een duik voor de volgende dag. We eten op het strand. De meiden graven zandkastelen. Wat een genot hier. De volgende ochtend vertrekken we vroeg met de speedboot. We gaan naar Praia Bananal op een half uur varen. Luna en ik beginnen met duiken. Het is hier ondiep en de zee is rustig, dus Luna kan hier wel een open water duik doen. Paula gaat met ons mee als gids. Ze is ook Argentijnse. Er werken heel veel Argentijnen op Ilha Grande. Als ik ze vraag waarom, zegt iedereen dat het klimaat beter is in Brazilie. We hebben een geweldige duik. Deze plek staat bekend om schildpadden en ja, hoor, al snel zien we een prachtige schildpad. Het is de groene schildpad. Hij zwemt rustig en wij zwemmen een paar minuten met ‘m mee. We kunnen heel vlakbij komen maar raken ‘m natuurlijk niet aan. We zien later nog twee schildpadden. Wat een geluk. Ook zien we een zeepaardje. Zo klein zo mooi. Paula heeft een goede camera mee en doet een onderwater fotoshoot met Luna. Ze mag bellen met een zeekomkommer. We zien ook de boxfish die van kleur verandert. Super mooi. Na 35 minuten komen we weer boven. Dille en papa hebben gelukkig ook een schildpad gezien tijdens het snorkelen. De foto’s en filmpjes zijn prachtig geworden. Een onvergetelijke ervaring.

De volgende dag hebben we boottour om het eiland geboekt “Ilha Volta”. We zitten met 12 andere toeristen op een speedboat met 2 maal 200 pk motoren. Het gaat knetter hard. We stoppen op 5 verschillende strandjes. Het eerste strandje (Praia Caxadaco) wordt omringd door hoge steile rotsen. We klimmen langs boomwortels omhoog. Opeens zie ik een gebruinde man met een sierlijke duik naar beneden springen. “Dat wil ik ook”, zegt Luna. Even later springt ze van de 5 meter hoge rots in de (diepe) azuurblauwe zee. Papa erachter aan. Samen zwemmen ze naar het strand. Dille en ik lopen terug. Op het volgende strandje kunnen we snorkelen. En zandkastelen bouwen. Dat kan altijd. Praia Aventura is echt prachtig met een omgeknakte palmboom. Wat een paradijsje. Bij Praia Meros kun je heel mooi snorkelen. We zien heel veel gekleurde vissen, zeesterren en zee-egels. We eindigen op een strandje om te eten. Met zonsondergang varen we terug. Wat een heerlijke dag. ‘s Avonds eten we met een familie uit Amsterdam die we eerder in Bonito hebben ontmoet. Het is erg gezellig en de kinderen zitten gezellig samen te kaarten. We shoppen nog een laatste keer. En kunnen het niet laten nog een keer naar de Havaianas winkel te gaan. We worden een beetje hebberig van al die leuke slippers die hier zo goedkoop zijn. De volgende morgen is het weer stralend blauw. Wat hebben we mazzel gehad met het weer. Het is winter maar wij hebben vier prachtige weken gehad met heel veel zon en slechts 1 dag met een beetje motregen. Dat had ook anders kunnen zijn. We pakken alle spullen in. Gaan nog een half uurtje stand-up peddlen bij Praia do Julia en om 13:30 vertrekt dan echt onze fast boat naar de vaste kant, vervolgens naar Rio en vervolgens naar Nederland. Wat hebben we weer genoten van dit prachtige land, de vriendelijke mensen, de schitterende natuur, de gezellige live-muziek ‘s avonds bij het eten en de verrukkelijke verse vruchtensapjes.



Toucan in de tuin

Reisverslag Brazilie Posted on Thu, July 30, 2015 17:25:38

De minions rage is ook zeker doorgedrongen in Brazilie. Overal komen we deze kleine gele wezens tegen. In de Kinder suprise eieren (nee, onze verzameling is nog niet compleet), kleurboeken, knuffels. En ook echt minions patat en minion sunday ice cream bij de Mac. Dus als we in onze overnachtingshotel (Concord) in Campo Grande zijn en er op 300 meter een Mc Donalds blijkt te zijn, is de keus snel gemaakt. We zijn zelf nog al een bezienswaardigheid als we (uitgebreid) gaan eten aldaar. Met een nieuwe huurauto rijden we de volgende morgen weg van Campo Grande. Na de bergen van Minais Gerais, zien we nu een heel ander landschap. Eindeloos vlak met rode aarde. Binnen 3,5 uur rijden we naar Bonito. Een dorpje dat bekend staat om ecotourisme. Bijzonder is dat alle excursies hier heel strak (en on-Braziliaans) gereguleerd worden. Minimaal een maand van te voren, moet je de excursies al geboekt hebben. Vanwege milieu impact zijn maar een maximaal aantal toeristen per dag toegestaan op elke excursie. We slapen in Pousada Surucua. De mooiste pousada tot nu toe. Met maar 14 kamers heel kleinschalig en sfeervol. Ook al ligt het midden in Bonito, het is een oase van rust in de grote tuin met heerlijke hangmatten waar de toucans en groepen parkieten in de bomen zitten en de ara’s overvliegen. Er is een high tea in de middag met zoete lekkernijen. Een prima plek om 4 nachten te blijven.

De volgende ochtend gaan Luna en ik om 8:30 duiken bij Nascente Azul. We hebben een rustige gids Gino, die alle tijd neemt. We duiken in een zoetwater meertje en blijven natuurlijk (gezien Luna haar leeftijd) ondiep. Het zicht is erg beperkt en het water is 21 graden. Gino heeft visvoer meegenomen waardoor we de hele tijd omringd zijn door vissen. Mijn eerste duik met Luna als duikbuddy. Dat is toch wel heel erg leuk. Na afloop blijven we hangen op de gezellige fazienda. Er is nog een zipline/tirolese over het water heen. Aan het eind plons je in het meer. De meiden krijgen er geen genoeg van. Ook het balanskoord over het meer heen is een leuke uitdaging. Rond de middag vertrekken we naar onze volgende excursie: Gruta do Lago Azul. Een grote grot met een azuurblauw meertje onderin. In Bonito zijn de excursies ingedeeld in verschillende categorien: avontuur, drijven en overpeinzing. De grot zit in de laatste categorie. De strenge regulering maakt dat we hier wat ongemakkelijk in de groep en bij de gids moeten blijven en niet in onze eigen tempo mogen lopen. De grot hangt vol stalagtieten en gelukkig breekt de zon door zodat we het diepe blauw van het meertje kunnen zien.

De volgende dag staat er weer een excursie in de categorie overpeinzing op het programma. Buracao de Araras. Een grote doline van wel 100 meter diep met steile rode zandstenen rotswanden. Het bijzondere van deze doline is dat hier altijd grote groepen rode ara’s zijn. We maken ook hier een wandeling met een gids. Nu gelukkig een klein groepje. De gids legt veel uit. Beneden in een doline is een klein meertje met een eigen biotoop. Hier leeft ook een groep kaaimannen. Geen idee hoe die hier in terecht gekomen zijn. Het is wat regenachtig weer. Meestal zijn de ara’s dan wat stiller. Maar we hebben uitzonderlijk veel geluk. Een koppel ara’s komt aanvliegen en landt precies op de tak voor ons het uitzichtspunt. Wat een prachtige vogels zijn dat. ‘s Avonds wandelen we door het gezellig drukke dorpje. Er zijn genoeg leuke restaurantjes natuurlijk veel met vis.

Hierna volgt een avontuurlijke dag. In de ochtend gaan we een klimimtour tussen de bomen. We beginnen op 3 meter hoogte maar al snel wiebelen we over lastige hindernissen op 15 meter hoogte. Ik moet mijzelf behoorlijk overwinnen en heb de volgende dag flinke spierpijn in mijn armen. Luna heeft dit vaker gedaan en loodst Dille snel en veilig door het parcour heen. De gids kan hen amper bijhouden. We eindigen met een lange zipline. En voor wie wil, nog eentje in de rivier. Dat wil Luna, ondanks dat ze gewoon kleren aanheeft, wel. In de middag gaan we raften. Met zo’n 60 Brazilianen rijden we naar het beginpunt. We gaan in 6 rafts. Er volgt een uitleg in het Braziliaans die we niet helemaal begrijpen, maar het zal wel goedkomen. We zitten met een ander gezin in de boot met twee zoontjes. Bij de eerste stroomversnelling moeten we positie innemen. Peddels in de boot. Schuin hangen. Kinderen vasthouden. We gaan wat schuin, wat is dit leuk. De volgende stroomversnellingen worden alleen maar groter en steiler. We moeten wat meer achterin de boot gaan hangen anders scheppen we teveel water binnen. Tijdens het rustige peddelen zien we veel vogels en brulapen in de bomen langs de rivier. De laatste stroomversnelling heeft onze gids een verrassing. Hij draait de boot om en laat ons achterstevoren gaan. Super leuk!

De laatste dag in Bonito staat de topexcursie op het programma. Een zogenaamde flutacao (flotation). Het rivierwater ontspringt hier vanaf een ondergrondse zuivere bron van kalksteen waardoor de rivier kristalhelder is. Wij doen deze excursie bij Aquario Natural. Na een verplichte zwembad snorkel/drijftraining (je mag echt niet op de bodem staan) lopen we door de jungle naar ons startpunt. Een echt aquarium zo helder. Er zwemmen wel 30 verschillende vissen rond. De zon schijnt wat prachtig licht onder water geeft. De rotsen en planten onder water. Het is schitterend. Na 10 minuten snorkelen bij de bron gaan we langzaam 800 meter stroomafwaarts drijven. Het water is 22 graden. We zijn met 1 andere toerist. De andere 3 Brazilianen zitten in een boot omdat ze het moeilijk of spannend vinden. Het is echt supermooi. Heerlijk drijvend op je buik. Dille ziet nog een grote krab lopen. Af en toe even op de rug draaien en genieten van de jungle om ons heen. Een echte aanrader dus deze excursie. Aan het eind wandelen we weer terug. Tenslotte mogen we nog van een hoge zipline af ons in een andere (koudere) rivier laten vallen. Erg verfrissend!

Met een beetje heimwee nemen we afscheid van het avontuurlijke Bonito en onze superleuke pousada. Het is 2 uur rijden naar de Pantanal. Dit is een supergroot vlak gebied (wikipedia noemt het een draslandschap). Het wordt omringd door bergketens en kan alleen maar afwateren via de Rio Paraguay. In de zomer is de vlakte grotendeels overstroomd en moeilijk bereikbaar. Dieren komen bij elkaar op de hogere delen. Wij zijn er in de winter. Een goed seizoen om vogels en andere dieren te spotten. We slapen op een zogenaamde Fazienda (boerderij) met de naam Meia Lua (mijn maan). Een grote boerderij met schapen, paarden, koeien en een lief jong puppy hondje Baru genaamd. Er zijn maximaal 20 bedden. ‘s Avonds wordt er gezamenlijk in een grote keuken gegeten. Mirjam, een Zwitserse is eigenaar samen met haar Braziliaanse man. Onze familiekamer is ruim maar simpel. En er is een zwembad! De volgende dag is meteen een lange. We hebben een dagexcursie in de Pantanal. Om 6:30 vertrekken we met de auto. Onderweg zien we al een groep quati’s (soort wasberen) en capabary’s (grootste knaagdier ter wereld). En als we bij een brug stoppen, zien we tientallen kaaimannen liggen. Bij Passo do Lontra stappen we over op een safari jeep en rijden we echt het park in. We zien veel vogels: toucans, reigers, struisvogels, parkieten, roofvogels en nog veel meer. We zien ook een mooi moerashert, brulapen en capybara’s. Tijdens de lunch maken we een kleine wandeling naar een nest van de bedreigde Hyacinth macaw (blauwe ara). Niet te verwarren met de blauwe ara’s uit Rio. Deze zijn helaas uitgestorven. Maar deze blauwe ara’s met geel bij de ogen zijn net zo mooi. Luna heeft scherpe ogen en spot ze al als ze naar een meertje vliegen om te drinken. We kunnen goed dichtbij komen en mooie foto’s maken. ‘s Middags maken we nog een boottocht op de Rio Miranda. Prachtige bomen langs de waterkant. Weer heel veel vogels en een reiger die heel statig zijn vleugels laten drogen/opwarmen. Met zonsondergang varen we terug naar de steiger. Een mooie dag.

De volgende dag slapen we heerlijk uit. Om 9:00 uur gaan we paardrijden. Soort van traditie tijdens onze vakanties. Allevier een eigen paard en daar gaan we. Meteen dwars door een weiland vol koeien heen die ons nieuwsgierig aankijken en soms erg dichtbij komen. We voelen ons een klein beetje cowboy. We gaan door greppels heen, onder bomen door (bukken) en de paarden gaan water drinken in een klein meertje. Een avontuurlijk ritje. We gaan stapvoets. Op de weg terug vragen we of ook harder mogen. Dat mag. Daar gaan we allevier in draf en Andre zelfs in galop. Super leuk. Daarna lekker de hele dag chillen in en rondom het zwembad. Er vliegen toucans over ons hoofd en zelf een koppel blauw-gele ara’s.

Laat in de middag gaan we een natuurwandeling doen met Mirjam. Eerst langs het vismeertje dat vol zit met kaaimannen. Daarna door een dichtbegroeid bos dat meteen een paar graden koeler is. Maar ook vol muggen zit. Normaal zijn er in de winter in de Pantanal niet zo veel muggen. Maar een week geleden heeft het een paar dagen erg hard geregend hier. Dus er zijn volop muggen. We zien sporen van capybara’s en van een poema. Spannend. Een kaaiman op een paar meter afstand, die geruisloos het water inglijdt. Het bos zit vol zogenaamde victory bomen, die parasiteren op andere bomen. Nu moeten we alleen nog de miereneter zien. Er zijn volop termietenheuvels. Het gaat al een beetje schemeren. Mirjam besluit nog snel in de auto te springen naar een andere plek. Een miereneter slaapt 19 uur per dag. In de resterende tijd moet hij 2,5 kilo mieren/termieten eten. Hij doet dit meestal als het wat koeler is. Zijn tong is 60 cm lang en eindigt meteen in zijn maag. We hebben mazzel en zien nog een miereneter lopen van wel 1,5 m lang. Imposant beest. We proberen dichterbij te komen. Elke keer als de miereneter stil staat en zijn neus in de lucht steekt, moeten wij ook stil staan. Het lijkt wel alsof we “annemaria koekoek” spelen met de miereneter. Uiteindelijk komen we best dichtbij voordat hij ons in de gaten heeft.
De volgende dag is ook chillen rondom het zwembad. In de middag vertrekken we naar Fazienda San Francisco om een nachtsafari te doen. Eerst genieten we van een prachtige zonsondergang over de Pantanal. We zien tijdens de jeepsafai veel moerasherten en twee vossen die net een muis gevangen hebben. Verder natuurlijk veel kaaimannen en capybara’s. Helaas geen luipaard. Maar die kans was ook erg klein. Vandaag vertrekken we rustig aan richting Campo Grande om vanaf daar weer terug naar de kust en het strand te vliegen. Nog een ruime week te gaan. Heerlijk!



Back in Rio

Reisverslag Brazilie Posted on Mon, July 20, 2015 22:37:04

Back in Rio. Twaalf jaar geleden waren we hier ook. Nog steeds een prachtstad. Nostalgisch als we zijn, willen we dezelfde route nu mountainbiken met de kinderen. We vallen met ons neus in de boter. Op zondag is de boulevard autoloos. Er is net een hardloopwedstrijd geweest. De weg is weer vrij en talrijke fietsers, skateboarders, wandelaars en fietsers maken gretig gebruik van deze autoloze rust. Vanaf Parque Flamengo nemen we de weg richting de Copacobana. We wisselen een knalrood fietspad af met de autoweg. We passeren de Pao de Acucar (De typerende (suikerbrood)berg pal aan zee). We pauzeren op een terrasje aan de Copacobana. Het is heerlijk om het leven in Rio zo te zien. Het is winter, maar heerlijk warm met 25/30 graden. Wat zijn de Brazilianen sportief. Om de paar 100 meter staan fitness toestellen aan het strand, er wordt gebeachvolleybald. Families zitten in parkjes. We fietsen om het Lagao Rodrigo de Freitas (binnenmeer) heen. Later zullen de meiden tijdens het bekijken van Rio 2 op de Ipad enthousiast uitgillen dat zij daar ook gefietst hebben…Die film is best realistisch gemaakt. Tijd om weer terug te gaan. We hebben al flink wat kilometers in de benen. We besluiten nu binnendoor te gaan en niet langs de kust. Alleen daar is geen rood fietspad meer en het is zeker niet autoloos. Dus “do as the locals do” en we fietsen vanwege de veiligheid op de stoep.

Moe met veel indrukken komen we terug in onze Villa Laurinda, een groene oase in de wijk Santa Teresa, volgens de Lonely Planet de meest sfeervolle wijk van Rio. Ondanks dat het winter is, springen we het zwembad in. Voor mij voelt het als een dompelbad (maar dan zonder sauna vooraf), maar de kinderen vinden het heerlijk. In onze herinnering aan Brazilie zitten de heerlijke ontbijtjes en goddelijke tropische vruchtensapjes. Ook hier. Elke ochtend staat er een vers gebakken nog warme cake klaar. Heerlijk. Altijd vers fruit op tafel en andere lekkernijen. Wat we twaalf jaar geleden niet hebben gedaan, maar nu wel is het (toch wel verplichte) bezoek aan Corcovado (het Christus beeld). Dit keer met openbaar vervoer. Eerst een lokale bus. Toen met een toeristische trein omhoog naar 700 meter hoogte. En ook al is het erg toeristisch, het was wel superleuk. We hadden een strakblauwe lucht, dus konden prachtige foto’s maken. Ook al liep er een bewaker continu te fluiten dat je niet op de balustrade mocht klimmen.


De volgende dag halen we onze huurauto op. Een Chevrolet spin. Met navigatie toepasselijk getiteld NeverLost. Maar goed, de navigatie was niet berekend op de talloze opbrekingen (de Brazilianen lijken hun stad nog flink te verbouwen voor de Olympische spelen). Dus de Portugeze tomtom dame raakte flink in de stress. Uiteindelijk moest ik alsnog ouderwets kaart lezen en Andre uit deze drukke metropool (6,5 mln inwoners) uit loodsen terwijl hij ingeklemd zat tussen talloze gele taxi’s en bussen. Met enige vertraging kwamen we dus aan in Arraial do Cabo, een strandplaats 150 km ten Noorden van Rio. Arraial staat bekend om de prachtige witte duinen, die op sommige plekken zelfs op de weg heen stuiven. De stranden zijn spierwit. Echt super mooi. We slapen in Hotel Verandas ao Mar. Pal aan het strand. Meiden meteen de zee in. Niet heel warm maar wel te doen. ‘s Avonds genieten we van een verse vis in een van de vele restaurantjes op het strand.

De volgende dag boeken we een boot excursie. We hopen op mooie snorkelmogelijkheden en stille strandjes. Het blijkt wel weer dat ons Portugees nog niet zo goed is. Na lang wachten komen we terecht op een grote (party) boot met zo’n 100 Brazilianen. Het is hier namelijk ook net vakantieperiode. Dus met harde muziek en gejoel varen we de haven uit. Bij een klein strandje, worden we in groepjes van 15 met een zodiac naar het strand gebracht. We hebben flink gesnorkeld maar eigenlijk geen vis gezien. Andre heeft wel veel Braziliaanse bikini’s gezien, dat zijn bikini’s met heel weinig stof. Bij een tweede strandje mogen we gelukkig van boord springen en zelf naar het strand zwemmen. Best fris. Met een heuse BBQ aan boord en een scheef hangend schip (leek op de Efteling) varen we weer terug de haven in.

De volgende dag rijden we naar Buzios, een stadje dat beroemd is geworden door Brigitte Bardot. Het toeristische zusje van Arraial do Cabo. Met een Havaianas winkel met heel veel slippers. Inslaan dus. En met een Creperie met echte pannenkoeken. Wat een verwennerij. De ober vindt Dille wel leuk en geeft haar nog extra aardbeien en chocoladesaus. We besluiten op Praia Jaoa Fernandez een parasol en stoelen te huren en nestelen ons tussen de Brazilianen. Nog steeds geen Europeaan gezien hier. Ook hier valt het snorkelen tegen. Volgens een lokale duikinstructeur is het slecht zicht door de wind. De meiden gaan gezellig samen Stand Up Peddling. Vinden ze wel stoer als ze flink ver weg van het strand zijn.

We zeggen dag tegen het strand en hebben een lange reisdag voor de boeg het binnenland in, naar Ouro Preto. Een oude mijnstad toen deze streek floreerde door het vele goud dat er gewonnen werd. Midden 18e eeuw werd hier de helft van de wereldproductie aan goud gewonnen. Keerzijde is dat er 110.000 slaven (met name uit Afrika) nodig waren om hier onder erbarmelijke omstandigheden te werken. Na 550 km en 9 uur komen we aan. In onze strandkleding en met slippers staan we bij de receptie terwijl het buiten 15 graden is. We zitten in de bergen. We slapen in Hotel Mirante met een mooi uitzicht op het historische centrum van de stad, maar het is wel een conditietraining (berg op berg af) om er te komen. Ouro Preto is gebouwd op een steile berg. Alle gebouwen zijn oud en monumentaal en de straten zijn cobblestones. Met Andre zijn (studie)achtergrond kunnen we niet anders dan hier een mijn bezoeken. Met een oud en krakkemikkig karretje aan een lier (aangedreven door lucht) werden we 150 meter diep de mijn ingelaten. Bijzonder voor de kinderen om te zien.

We bezoeken Mariana. Een klein dorpje met nog meer mooie gebouwen en kerken. Een soort openluchtmuseum. In Ouro Preto wil Andre graag het mijnbouw/techniek museum in. Ze hebben een prachtige mineralen collectie. De meiden hopen ook zulke mooie stenen te vinden tijdens de wandelingen later deze week. Ouro Preto kent ook een chocolade winkel. En die verkoopt…. verse aarbeiden met warme gesmolten chocola. Wat een tractatie. Elke avond lopen we speciaal even naar deze winkel toe om dit als toetje te eten. We wandelen bij Lavras Navas in de buurt, een lief klein dorpje waar vele slaven zich gesettled hebben lang geleden. Prachtige route en natuur. Het is overdag 25 graden en heerlijk wandelweer. We vinden nog een soort canyon landschap van wit mergel. Heel bijzonder. We zoeken een wasserij en vinden op zondag een vriendelijke Brazilaanse vrouw in pyama, die voor 10 euro onze zak van 3,5 kilo was weer schoon wast. We proberen kleine gesprekjes aan te knopen met de Brazilianen. Ze zijn vriendelijk en zijn vrolijk. Morgen reizen we verder naar de Pantanal. Daar hebben we twee reisdagen voor nodig, want Brazilie is groot.



Van een museumjaarkaart naar Brazilie

Reisverslag Brazilie Posted on Sun, June 21, 2015 18:34:12

Sinds een paar jaar zijn wij in het bezit van een museum jaarkaart. Leuk en makkelijk en je gaat sneller naar het museum. Zo zijn we ook een keer naar het Tropenmuseum in Amsterdam geweest. Er was een gave kindertentoonstelling over Brazilie. Mixmax Brasil genaamd. De meiden keken hun ogen uit naar de prachtige recycle kunst. Ze mochten mee doen aan een Braziliaanse dans met opzwepende trommels erbij. En daar op dat moment is de kiem gelegd bij Luna in haar liefde voor Brazilie. WK voetbal in Brazilie vond ze dus ook helemaal leuk. Dus toen we afgelopen najaar gingen nadenken over een nieuwe verre bestemming, was Luna vrij stellig. Brazilie. We hebben wel getwijfeld.. het is zo’n enorm groot land. Maar na de verrereizenmetkinderen beurs hebben we de knoop doorgehakt. Op naar Brazilie. Precies 12 jaar geleden hebben we het noorden van Brazilie bereisd. Luna was er toen eigenlijk al ook, alleen zat ze nog bij mij in de buik.

Na het boeken van de vlucht, hebben we maanden niets aan de voorbereiding gedaan tot dit voorjaar. De leuke en lastige fase van de voorbereiding brak aan: de route plannen. Dit keer blijven we in het zuiden en gaan we naar de Pantanal toe, mede omdat het daar geen malariagebied is. En je schijnt er super mooi dieren te kunnen spotten. Het boeken van hotels ging niet zonder gebruik van Google translate. De meeste hotels begrepen onze Engelse mails niet. Maar het is gelukt. We hebben een leuke route uitgestippeld met veel variatie.

Rio de Janeiro

Arraial do Cabo

Ouro Preto

Campo Grande (stop over)

Bonito

Pantanal

Campo Grande (stop over)

Paraty

Ilha Grande

We maken gebruik van het openbaar vervoer, binnenlandse vluchten en een huurauto. Lekker veelzijdig dus. In deze drukke maand juni dóen we de laatste voorbereidingen. Dille haar paspoort is verlopen. Als we op de website van de gemeente zien dat we pas over 3 weken een afspraak hebben, worden we een beetje zenuwachtig, maar dat gaat lukken. De GGD heeft een week van te voren nog tijd. Kleding en schoenen check van de meiden moeten we nog doen. Komt allemaal goed. En straks, 23 uur na de laatste schoolbel voor dit jaar, zitten wij in het vliegtuig naar Rio………